Jarek Holden

Tłumaczenie tej powieści, to mistrzostwo świata! Anna Wanik wykonała katorżniczą pracę.

W książce „więcej” wszystkiego jest mało. A jednocześnie jest i nadmiar. Wspomnienia wylewają się z nas, przelewają przez burtę.

Że jest nieźle, niech świadczy moje zaskoczenie. Najpierw gadałem na boku o Barysie, potem myślałem o Kotas, wpadł do głowy także Valter Hugo Lemos. Okazuje się, że ta napisana na jednym oddechu książka, oddycha na sto sposobów. Po swojemu.

Tutaj sceny codzienne mierzą się z kadrami ze snów. Tutaj pragnienie bliskości jest postawione na piedestale, a jednocześnie nie mieści się na „życiowym podium”, bo lokatorka szafy kryje się przed światem, przed swoimi bliskimi. Przed przeszłością. Przed samą sobą!

Zjadszy, rozdarszy, wyrzekszy – mówię Wam; „Berdyczów” to klasa sama w sobie. Każda strona książki zasługuje na osobny laur. Zbudowanie, rozbudowanie, zabudowanie tej narracji językowymi perełkami, to jest dopiero coś!

Pisanie „do spodu”. Dusza na wierzchu, układ krwionośny widoczny.

Antologia opowiadań futurystycznych? To pisanie oddycha teraz, a jego bohaterowie żyć będą (oby – nie) wiecznie! Retoryka jest ich bronią! Naiwność założeniem, ale i piętą achillesową.

To gorzka pigułka! Napisana w męczący sposób, ale na tym polega urok tej fabuły.

Książka napisana ze swadą, doskonałym językiem, z niesamowitą bibliografią. Jednak zamiast reportażu mamy tu raczej zapiski kronikarza, który spisuje, zapisuje i rozpisuje „rzeczy” już opowiedziane, przedstawione, wystawione na widok publiczny.

W piwnicy, w której spałeś po pierwszej dawce bimbru, wypij kawę, zapalał kadzidełko. Bądź sentymentalny. Bądź banalny.

Autorka wykazała się wytrwałością, cierpliwością. Empatii „w tym” jest ponad miarę.

Przeczytałem „Trudne miłości” z dużą pokorą. Bo to pisanie, bo to czytanie to pewnego rodzaju misterium.