Jarek Holden

Zaginiony, zagubiony, sponiewierany. Opuszczony! Posłuchajcie tej poezji i… wysadzi Was z fotela, z kapci. Z ról, które odgrywamy. A robimy to z wygody, dla świętego spokoju, dla pieprzonej politycznej poprawności. To nie jest poezja śpiewana. To jest skowyt obleczony w smutek, przez ogromne S.

Nowości czy klasyka. - I nowości, i klasyka. Nowości – bo lubię być na bieżąco, poza tym współczesna literatura mierzy się ze współczesnymi problemami. Klasyka, bo pięknie ze współczesnością rezonuje, nawet jeśli odlegle – ale czy tak odlegle? Przez te kilka tysięcy lat człowiek się jednak za bardzo nie zmienił.

Papier czy e-book? - Wolę dźwigać pięć kilo więcej w walizce, niż czytać z ekraniku.

Lektura ta pozwoli na uświadomienie zwykłemu, nieprofesjonalnemu czytelnikowi, że dzieją się, działy i dziać będą RZECZY, które wykraczają poza racjonalną zasadę „szkiełka i oka”.

Spodziewałem się czegoś innego. Sprofilowanego. Osadzonego w pokojach hoteli, hosteli, moteli, bud kempingowych. Że makietą będzie miejsce, a nie ludzie. A jednak to się wszystko rozjeżdża. Wędruje po przestrzeniach wszelakich, wielorakich. I tak jest dobrze. Więcej nie trzeba. „Hotele” Łukasza Suskiewicza przypominają lot Ikara. Skrajności życia. Potrzebę odpoczynku i pragnienie ucieczki.

Bo impresjonizm w literaturze to sposób opisania przeżyć bohaterów. I to hiszpański pisarz potrafi robić i robi zabawnie, ironicznie, ale i wykwitnie. Fragmentaryczność kompozycji, budowanie z fraz kopuły i sklepienia. Hołd złożony emigrantom z Hiszpanii, którzy zmienili Stany Zjednoczone.

Agady talmudyczne.

Nie wiem, a chciałbym wiedzieć:)

Nie ma tu kreacjonizmu. Jest opowiadanie faktów, dlatego – trochę się nie dziwię – że niektórzy ten dokument porównują do reportażu. Ale zostawmy formułki i akademickie dysputy. Ta książka powinna powstać i jest. Dobrze się stało!

Kilka moich fotografii, gdy częściej spotykałem się z Innymi :) !

Ona zdradza jego. On zdradza ją. Fizyczność eksploduje, bo psychika cierpi od dawna. A może od zawsze!

Sukcesem pisarza jest to, że estetycznie nie jest nachalny, a zbudowana przez niego intryga da się łatwo rozwikłać. I wtedy następuje dramat! Bo jak z tym żyć, jak to przetrawić? Podobnie jak w „Małych rączkach” dzieci władają naszym odczuwaniem. Naszym rozumowaniem i postrzeganiem zła.